وبلاگ

جداشدگی شبکیه چشم چیست؟

جداشدگی یا پارگی شبکیه (Retinal Detachment) زمانی رخ می دهد که لایه نازک و حساس اعصاب در پشت چشم (شبکیه)، از رگ های خونی تامین کننده اکسیژن و مواد مغذی خود جدا شود. شبکیه جداشده معمولاً نیاز به جراحی اورژانسی دارد، چرا که در صورت عدم درمان به موقع می تواند منجر به از دست رفتن دائمی بینایی شود.

شبکیه از چندین لایه سلول عصبی متصل به هم تشکیل شده است که سطح داخلی چشم را می پوشانند. این لایه نسبت به نور بسیار حساس است (مانند فیلم در دوربین های عکاسی قدیمی) و وجود سلامت آن برای دیدن صحیح و دقیق ضروری است.

شبکیه به دلیل ایجاد یک یا چند سوراخ یا پارگی در سطح خود جدا می شود. این شکاف ها به مایع داخل چشم اجازه می دهند تا به زیر شبکیه نفوذ کند. نفوذ این مایع باعث فاصله گرفتن شبکیه از بافت های پشتیبان و تغذیه کننده زیرین خود می شود. همچنین ممکن است مویرگ های خونی دچار خونریزی در زجاجیه (ماده ژله ای داخل چشم) شوند که این امر باعث تاری دید بیشتری می شود. بدون درمان به موقع، جداشدگی شبکیه می تواند منجر به نابینایی کامل در چشم مبتلا شود.

 

علائم جداشدگی شبکیه چشم چیست؟
اگرچه جداشدگی شبکیه بدون درد است، اما علائم چشمی و بصری متعددی وجود دارد که می تواند قبل از پیشرفت بیماری به شما هشدار دهد.

علائم هشداردهنده جداشدگی شبکیه عبارتند از:

ظهور مگس پران (Floaters): دیدن لکه ها، نقاط کوچک یا رشته های تارمانندی که در میدان دید شما شناور هستند.

تاری دید ناگهانی

دیدن جرقه های نور (Flashes): احساس دیدن درخشش یا جرقه های نور در یک یا هر دو چشم.

کاهش تدریجی دید محیطی (دید جانبی)

احساس افتادن پرده سیاه: دیدن سایه ای شبیه به پرده که از بالا یا اطراف روی میدان دید شما می افتد.

نیاز به اقدام اورژانسی: در صورت مشاهده هر یک از علائم بالا، بسیار مهم است که بلافاصله و ترجیحاً ظرف 24 تا 48 ساعت به چشم پزشک مراجعه کنید تا از خطرات و آسیب های طولانی مدت به بینایی جلوگیری شود.

چه عواملی باعث جداشدگی شبکیه می شوند؟
اکثر موارد جداشدگی شبکیه با روند طبیعی و نرمال افزایش سن در چشم مرتبط هستند. این فرایند که به عنوان جداشدگی خلفی زجاجیه (PVD) شناخته می شود، متأسفانه قابل پیشگیری نیست و بسیار نادر است که رفتارهای روزمره شما باعث بروز آن شده باشد.

اگرچه هر فردی ممکن است در هر سنی دچار جداشدگی شبکیه شود، اما برخی افراد در معرض خطر بالاتری قرار دارند:

افراد نزدیک بین (میوپی شدید)

افرادی که قبلاً عمل جراحی آب مروارید (کاتاراکت) انجام داده اند

افرادی که ضربه شدید و مستقیمی به چشمشان وارد شده است

افرادی با سابقه خانوادگی (برخی انواع جداشدگی شبکیه جنبه ارثی دارند که البته نادر هستند)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *