در موارد مزمن و درمان نشده، خشکی چشم ممکن است باعث آسیب به سطح قرنیه شود. ساییدگی، زخم سطحی یا حتی عفونت های قرنیه ای از جمله پیامدهای شایع هستند. بدون درمان مناسب، این آسیب ها می توانند دائمی شوند و حتی در برخی موارد منجر به کاهش دائمی دید شوند. این عارضه در افراد مسن یا کسانی که جراحی چشم انجام داده اند، بیشتر دیده می شود. خشکی چشم همچنین می تواند باعث التهاب مزمن در ساختارهای سطحی چشم شود. قرمزی پایدار، حساسیت به نور، احساس خستگی چشمی و کاهش تحمل به لنزهای تماسی، همگی از نشانه هایی هستند که در اثر مزمن شدن این بیماری بروز می کنند. این وضعیت نه تنها ناراحت کننده است بلکه کیفیت زندگی روزمره را نیز به شدت کاهش می دهد.
در نهایت، درمان نکردن خشکی چشم می تواند به وابستگی بلندمدت به درمان های دارویی یا حتی نیاز به مداخلات تهاجمی تر منجر شود. در حالی که درمان زودهنگام اغلب با قطره های اشک مصنوعی یا تغییر سبک زندگی مدیریت می شود، موارد پیشرفته ممکن است نیاز به بستن مجاری اشکی، داروهای ضدالتهابی یا حتی عمل جراحی داشته باشند. به همین دلیل، تشخیص و درمان زودهنگام خشکی چشم اهمیت بسیار زیادی دارد و نباید نادیده گرفته شود.